United Europe — a vote in severe doubt

Here is my take on European elections:

“From the Baltic to the Balearics, the European elections reveal a continent unhappy with its lot,” wrote the Guardian in its editorial, after the election results for the European Parliament poured in, shaking and rattling the continent.

“The malcontent mood elsewhere was expressed through the chauvinism of Marine Le Pen in France, the solidaristic rhetoric of Alexis Tsipras in Greece, and the British bar-room nostalgia of Nigel Farage. Grumbles about immigration and stagnation abound, and yet the far right came out ahead in Denmark, with moderate unemployment, while Sinn Féin is resurgent in Ireland, where emigration is a bigger issue than new arrivals.

“The elections supplied what used to be called a Kodak moment, freezing a picture of European politics and exposing how what started as a banking disaster five years ago, then developed into a financial, debt and currency emergency, has come to roost as a political crisis, testing the competence of and confidence in European leadership,” commented Ian Traynor, a colleague with the Guardian based in Brussels.

The results, displaying a growing choice, overall, for parties at the periphery of politics, come as yet another blow — perhaps a louder warning signal — that the crisis with the liberal economies needs a bolder analysis.

The past five years or so showed the European leaders that there is a widening gap between very mechanics of the EU institutions and what 350 million voters in 28 countries expect of the project. Sharp austerity measures and unemployment have had a backlash and are interlaced with the anti-immigration sentiments and Islamophobia.

In the big picture, there is reason for both concern and hope. France is showing a social convulsion, with the right-left centerfield leaving immense room for archaic nation-state pursuits through the Front National, which will need to be analyzed meticulously in the context of the EU’s future. Danes, on their side of the continent, boosted the DPP, a far-right movement that does well with voters, with a historically high election outcome (27 percent), doubling its MEPs. The choice has shown a peculiar sense of selfishness at that end for closing the borders more to immigrants, less tolerance to “other” cultures and creeds and diminished willingness for EU cooperation.

But, the south has proven to be more solution-oriented. Most suffering under the financial ordeal, four of the six countries on the southern strip endorsed the center left, or socialists, as a path out of hardship, through solidarity within. Italy, Spain and Portugal have thereby cemented the center in that sense, as Greeks went on to push anti-bailout, anti-corruption Syriza upwards.

The relative rise of Europopulism in all different formats has been largely misinterpreted among Turkish pundits. True, of the 751 seats, about a hundred now do belong to anti-EU, Euroskeptic, Islamophobic and nationalist parties, but most of the analysts here, having had sporadic interest for the inner workings and complex layers of the EU, were quick to declare the beginning of the end for the union.

Many of them, blinded by the euphoria colored by Prime Minister Recep Tayyip Erdoğan’s rhetoric, show willingness to steer away even further from the membership perspective. A point missed grossly over here is the fact that, although narrowed down, the European center still holds ground: Almost 45 percent of the vote went once more to the traditional parties. This means, business as usual, but under harder conditions and with larger margins for consensus.

Another point missed by power-eclipsed, pro-Justice and Development Party (AKP) columnists is that the Turkish-EU negotiations are kept under “intensive care,” with a momentum lost, and opportunities more remote than ever.  While the EU suffers a crisis of joint governance and lack of decisive leadership, Turkey under Erdoğan has shown its reactionary side, with a resistant political culture, fed by an autocratic drive — choosing fierce confrontation with Brussels over cooperation. It is very unfortunate that Erdoğan’s visit to Cologne, laden with an utterly populist, anti-German, pompous but empty rhetoric, coincided with the EP elections, merely exposing the huge gap between Ankara and the Copenhagen criteria. Both sides seem to have lost each other, perhaps for good.

About yavuzbaydar

Yavuz Baydar 39 yıllık gazeteci. Mesleğe İsveç Radyosu'nda muhabir olarak başladı, oradan TV ve yazılı basına geçti. Sırasıyla Cumhuriyet İsveç muhabirliği, BBC Türkçe Servisi'nde yapımcı-sunuculuk, Yeni Yüzyıl'da dış haberler servis şefliği, Milliyet'te editörlük yaptı. 1999 yılı başında Milliyet Okur Temsilcisi olarak, medyada kurumsal bir 'özdenetim' yapısı olan ombudsmanlığı Türkiye'ye tanıtan ve ilk uygulayan kişi oldu. Bu görevi Milliyet ardından Sabah'ta da sürdürdü. Toplam 15 yıl süren bu görevi nedeniyle dünyanın en kıdemli ve 'uzman' ombudsmanlarından biri sayılıyor. Baydar, merkezi ABD'de bulunan Dünya Medya Ombudsmanları Örgütü'nde (ONO) başkanlık ve yürütme kurulu üyeliğini de üstlendi. Türkiye'ye döndüğü 1990'lı yılların ortasından bu yana çeşitli TV kanallarında başta Soru-Cevap olmak üzere çok sayıda analiz-tartışma programını hazırlayıp sunmuş olan Baydar, düzenli olarak Süddeutsche Zeitung ve The Arab Weekly için yorumlar yazmakta. Baydar, Ocak 2014'te bir grup meslektaşı ile beraber medya bağımsızlığı ve özgürlüğü alanında çalışmalar yürütmek üzere Bağımsız Gazetecilik Platformu'nun (P24) kurucu üyeleri arasında yer aldı. 2000 yılında 'Okur Temsilcisi' olarak yaptığı çalışmalar nedeniyle Çağdaş Gazeteciler Derneği'nin (ÇGD) Özel Ödülü'ne layık bulunan Baydar, 2014 yılında da, Avrupa'nın 'Pulitzer'i sayılan Avrupa Basın Ödülü'nü (EPP) 'meslekte mükemmeliyet' tanımlamasıyla aldı. 2004'te Michigan Üniversitesi'nde Knight-Wallace Araştırma Bursu ile 'Ortadoğu, demokrasi ve medya' konulu mesleki çalışmalar yapan Baydar, 2014 sonbaharında da Harvard Üniversitesi'ne bağlı Kennedy School'da 'Shorenstein Fellow' olarak Türkiye medyasında sansürün ve mali yozlaşmanın yayılmasını ele alan uzun bir rapor yayınladı. Baydar ayrıca Guardian, El Pais, New York Times gibi gazetelere de aralıklı olarak yorum ve analiz makaleleri yazıyor.
Bu yazı Uncategorized içinde yayınlandı. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s