‘Autumn of the Patriarch’ approaching

History, with all the dynamics inherent and inevitable, runs it own course. What sometimes happens here and there is summarized in the Turkish proverb, “You can tell the coming of Thursday from Wednesday.”

 We are now faced with an almost clear-cut case — that Erdoğan is to be elected as president of Turkey. What such an outcome suggests is only a long series of concerns, including a farewell to all the dreams held for a transition to democracy.
 
It is, then, time to return to late Gabriel Garcia Marquez’s famous novel, whose title I used for this column. For those who have not had the chance to read it, here is a description by Wikipedia:
“A universal story of the disastrous effects created by the concentration of power into a single man, one of the book’s most striking aspects is its focus on the God-like status held by the protagonist and the unfathomable awe and respect with which his people regard him. Dictators and strongmen managed to hold sway over the populations of their nations despite internal political division. García Márquez mocks the practice of the overspending of their families and cronies. A frighteningly accurate portrait is drawn of the intelligence director who soon directs the general’s every move and constructs an apparatus of terror and political repression.”

Whereas his book tells of the late stages of a lonely autocrat in a Latin American country, what is striking is the different meaning of the word “autumn” linked with Turkey: Following August, the country is bound to face a new phase in politics, turning into an interesting stage where we will witness an attempt to enforce a regime change, deviating even further from whatever is left of its democracy.

It would not be an exaggeration to prepare for the coming autumn as Erdoğan’s — if he wins as predicted — test season of a Turkish “autogolpe” (auto-coup).
 
Autogolpe? The word that may have inspired Garcia Marquez for this theme is “a form of putsch in which a nation’s leader, despite having come to power through legal means, dissolves or renders powerless the national legislature, establishes defiance to the judiciary and unlawfully assumes extraordinary powers, not granted under normal circumstances.”
 
Ferdinand Marcos of the Philippines, Alberto Fujimori of Peru, Vladimir Putin of Russia come to mind.
 
As Turkey’s domestic forces of democracy and circles for reform watch helplessly, Erdoğan is now setting the stage for a similar experiment, not by dissolving Parliament, perhaps, but by reconstructing a subordinate judiciary, enforcing a submissive media and strongly hinting at a de-facto position as head of the executive, challenging the Constitution beyond its limits to sideline an elected prime minister. If successful, this attempt will end up as a massive power grab.
 
Turkey as of today is adrift on the arbitrariness of powers. Its already-weak, inefficient judiciary is on the verge of throwing in the towel. It has been a stage for breaches of fundamental rights (of expression, of assembly).
 
Accountability of the government has been reduced to zero. Enforcement of law in key court cases has been more or less suspended. Nobody has any idea whether or not four ex-ministers accused of corruption will face any serious investigation.
Erdoğan’s repeated breaches of the Constitution in the past six months remain unaddressed. Critical trials such as Sledgehammer, Ergenekon, the so-called Zirve massacre (of Christian missionaries), assassination of Hrant Dink, etc., now risk collapse because of the contagion effect of disrespect for the rule of law, and defiance for its enforcement is now spreading everywhere. It is completely unclear what kind of impact the enhancement of operational powers given to Turkey’s National Intelligence Organization (MİT) will be.
 
The rhetoric of Erdoğan when accepting the nomination for the presidential race suggested a new era, with an endless stream of references to religion, and a blind flight towards majoritarianism despite the lessons to be learned from Egypt.
 
This hints at an existential choice: an exclusive “İhvanization” of Turkey, which will mean the construction of a new social hierarchy. If so, prepare for a painful roller coaster, and a farewell to European values, perhaps forever.
 

To read my full column, click here.

About yavuzbaydar

Yavuz Baydar 39 yıllık gazeteci. Mesleğe İsveç Radyosu'nda muhabir olarak başladı, oradan TV ve yazılı basına geçti. Sırasıyla Cumhuriyet İsveç muhabirliği, BBC Türkçe Servisi'nde yapımcı-sunuculuk, Yeni Yüzyıl'da dış haberler servis şefliği, Milliyet'te editörlük yaptı. 1999 yılı başında Milliyet Okur Temsilcisi olarak, medyada kurumsal bir 'özdenetim' yapısı olan ombudsmanlığı Türkiye'ye tanıtan ve ilk uygulayan kişi oldu. Bu görevi Milliyet ardından Sabah'ta da sürdürdü. Toplam 15 yıl süren bu görevi nedeniyle dünyanın en kıdemli ve 'uzman' ombudsmanlarından biri sayılıyor. Baydar, merkezi ABD'de bulunan Dünya Medya Ombudsmanları Örgütü'nde (ONO) başkanlık ve yürütme kurulu üyeliğini de üstlendi. Türkiye'ye döndüğü 1990'lı yılların ortasından bu yana çeşitli TV kanallarında başta Soru-Cevap olmak üzere çok sayıda analiz-tartışma programını hazırlayıp sunmuş olan Baydar, düzenli olarak Süddeutsche Zeitung ve The Arab Weekly için yorumlar yazmakta. Baydar, Ocak 2014'te bir grup meslektaşı ile beraber medya bağımsızlığı ve özgürlüğü alanında çalışmalar yürütmek üzere Bağımsız Gazetecilik Platformu'nun (P24) kurucu üyeleri arasında yer aldı. 2000 yılında 'Okur Temsilcisi' olarak yaptığı çalışmalar nedeniyle Çağdaş Gazeteciler Derneği'nin (ÇGD) Özel Ödülü'ne layık bulunan Baydar, 2014 yılında da, Avrupa'nın 'Pulitzer'i sayılan Avrupa Basın Ödülü'nü (EPP) 'meslekte mükemmeliyet' tanımlamasıyla aldı. 2004'te Michigan Üniversitesi'nde Knight-Wallace Araştırma Bursu ile 'Ortadoğu, demokrasi ve medya' konulu mesleki çalışmalar yapan Baydar, 2014 sonbaharında da Harvard Üniversitesi'ne bağlı Kennedy School'da 'Shorenstein Fellow' olarak Türkiye medyasında sansürün ve mali yozlaşmanın yayılmasını ele alan uzun bir rapor yayınladı. Baydar ayrıca Guardian, El Pais, New York Times gibi gazetelere de aralıklı olarak yorum ve analiz makaleleri yazıyor.
Bu yazı Uncategorized içinde yayınlandı. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s