Does the PKK realise it has much less room for manoeuvre in the ‘peace process’?

Abdullah Öcalan delivered the following message on Oct. 6, via his brother, Mehmet Öcalan, who visited him in prison:

“We will wait for the peace [process] until Oct. 15. I will tell the delegations visiting [me] my opinion [about the process], then I can do nothing more. Then there is no settlement process, and no negotiation.”

Today is Oct. 15.

On the one hand is the complicated Kobani revolt that drew two-thirds of the population in some districts (which should be read as the “Kurds’ Gezi protests) and the what it suggests regarding Turkey’s future.

On the other hand is the ‘If all you have is a hammer, everything looks like a nail’ approach befitting the old Turkey, of President Erdoğan who said, “both the police and soldiers will do what is necessary, instead of holding riot shields” and of Prime Minister Davutoğlu who said, “we will buy five or 10 TOMAs for each TOMA [anti-riot water cannon vehicle] destroyed.”

What’s more worrisome, the proposed law amendments that will enhance the police the power to shoot, that as a whole mean a new emergency rule for Turkey, is also merged into debates on the peace process.

Selahattin Demirtaş, co-chair of Peoples’ Democratic Party (HDP), reacted  in Parliament:

“It seems that they will take only the police of Europe as an example. You need to import the liberal, democratic laws of Germany first.”

Each tension, each mass opposition spreading from universities to streets, whether it contains violence or not, is used by the government to rapidly restore Turkey to the known factory settings of despotism.

Then, what about the issue called as ‘peace process’?

İdris Baluken, Peoples’ Democratic Party (HDP) Deputy Group Chairman, said on the other day that the government shared a draft roadmap –  only a one-page document, not the entire roadmap, he added – regarding the peace process.

The six-item ‘draft roadmap’ – assuming what were shared contain the actual intentions – boils down to stating the obvious.

The first step envisages the activation of Monitoring and Coordination Boards.

(It is known that all members of these boards will be from the government and the bureaucracy. These boards will not have anyone from the Wise Men, NGOs, or independent lawyers.)

The ‘most critical stage’ in the draft roadmap is about the ‘withdrawal [of the PKK militants]’ to take place in next February.

The other four steps are as follows:

* The PKK’s announcing that it will not take up arms against Turkey.

* Paving the way for the return of the militants (into Turkey).

*Reintegration of the returned PKK members into society.

*Taking administrative legal steps to allow some, but not all, PKK members to be actively involved in politics.

Let us summarise, then:

First: Everybody with sound reason agrees that the peace process should go on..

Because the keeping the cease-fire is utterly important.

But there is no point in building high hopes of further advances, by looking at the draft.

Transparency is out of the question in the ‘new Turkey.’ So, it’s only normal that there are a lot of question marks about what Erdoğan’s intention, his real purpose is when he talks about the peace process.

A realistic interpretation of the draft is the following:

The proposed  withdrawal, due in February 2015, has been planned to create favorable conditions for AK Party before the general elections in June 1 2015, taking into consideration the situation in the region, too.

The draft contains partial, not general, amnesty.

It doesn’t mention the recognition of constitutional rights like education in the mother tongue, self-ediministration or truth commissions.

It pushes the PKK to a point that is hard to accept.

There appears to be a shrewdly-constructed strategy behind:

Erdoğan makes the best of Öcalan’s status as a de facto ‘hostage’, preferring to hold the reins through a vague plan, while doing a subtle calculation in his mind that the PKK cannot open a second front in Turkey simultaneously with the one in Syria, and that if it does he can quickly align with soldiers and the Nationalist Movement Party (MHP).

Erdoğan paves the way for ‘absolute power’ step by step, intent on instrumentalising the  peace process as a means, not an end.

Kurdish political movement is in a dire situation: it has been seeing its room for maneuver reduced.

It’s hard to predict what lie ahead for that part, the PKK, how it will act, in the rest of the ‘process’.

About yavuzbaydar

Yavuz Baydar 39 yıllık gazeteci. Mesleğe İsveç Radyosu'nda muhabir olarak başladı, oradan TV ve yazılı basına geçti. Sırasıyla Cumhuriyet İsveç muhabirliği, BBC Türkçe Servisi'nde yapımcı-sunuculuk, Yeni Yüzyıl'da dış haberler servis şefliği, Milliyet'te editörlük yaptı. 1999 yılı başında Milliyet Okur Temsilcisi olarak, medyada kurumsal bir 'özdenetim' yapısı olan ombudsmanlığı Türkiye'ye tanıtan ve ilk uygulayan kişi oldu. Bu görevi Milliyet ardından Sabah'ta da sürdürdü. Toplam 15 yıl süren bu görevi nedeniyle dünyanın en kıdemli ve 'uzman' ombudsmanlarından biri sayılıyor. Baydar, merkezi ABD'de bulunan Dünya Medya Ombudsmanları Örgütü'nde (ONO) başkanlık ve yürütme kurulu üyeliğini de üstlendi. Türkiye'ye döndüğü 1990'lı yılların ortasından bu yana çeşitli TV kanallarında başta Soru-Cevap olmak üzere çok sayıda analiz-tartışma programını hazırlayıp sunmuş olan Baydar, düzenli olarak Süddeutsche Zeitung ve The Arab Weekly için yorumlar yazmakta. Baydar, Ocak 2014'te bir grup meslektaşı ile beraber medya bağımsızlığı ve özgürlüğü alanında çalışmalar yürütmek üzere Bağımsız Gazetecilik Platformu'nun (P24) kurucu üyeleri arasında yer aldı. 2000 yılında 'Okur Temsilcisi' olarak yaptığı çalışmalar nedeniyle Çağdaş Gazeteciler Derneği'nin (ÇGD) Özel Ödülü'ne layık bulunan Baydar, 2014 yılında da, Avrupa'nın 'Pulitzer'i sayılan Avrupa Basın Ödülü'nü (EPP) 'meslekte mükemmeliyet' tanımlamasıyla aldı. 2004'te Michigan Üniversitesi'nde Knight-Wallace Araştırma Bursu ile 'Ortadoğu, demokrasi ve medya' konulu mesleki çalışmalar yapan Baydar, 2014 sonbaharında da Harvard Üniversitesi'ne bağlı Kennedy School'da 'Shorenstein Fellow' olarak Türkiye medyasında sansürün ve mali yozlaşmanın yayılmasını ele alan uzun bir rapor yayınladı. Baydar ayrıca Guardian, El Pais, New York Times gibi gazetelere de aralıklı olarak yorum ve analiz makaleleri yazıyor.
Bu yazı Uncategorized içinde yayınlandı. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s