Is Ankara warming up to a ‘limited’ incursion to Syria?

As the election for Parliament speaker enters a muddle of tactics, there are also interesting twists and turns of events that have raised the level of suspense.

There were claims on Monday evening that the Kurdistan Workers’ Party (PKK) had attacked the remote border post of Dağlıca in Hakkari province, bordering Iraq, which continued till Tuesday morning, reports said. And yesterday we heard Turkish jets had bombed what was believed to be PKK targets. The Kurdistan Communities Union (KCK) later accused Ankara of breaking the long-lasting cease-fire.

The incident, which deserves our keen attention, follows a critical National Security Council (MGK) meeting during which the issue of establishing a “buffer zone” along the Syrian border was reported to have been discussed.

The expanded warfare between the Kurdish People’s Protection Units (YPG) units — that are backed by many PKK-related volunteers from Turkey — and the Islamic State in Iraq and the Levant (ISIL) has been perceived as a threat to Turkey, yet some murky elements lurk in the political background.

We already know that Ankara’s attention is focused on a patch of border area called Jarablus. Reports insist a “buffer zone” is being considered to be established there, 110 kilometers long and 33 kilometers deep.

The area is currently controlled by ISIL, yet it is unclear what the eventual military intervention aims to “prevent.” The concern of Ankara — which is not a secret — is that the YPG will expel ISIL from that area and eventually link Kobani and Afrin, which are already under the control of Kurdish forces.

There are two reasons for a military incursion that emerged from the MGK meeting: the YPG extending its movement the west of the Euphrates and a new wave of exodus due to a massacre or ethnic cleansing.

What we get is mixed, opposing messages. To the domestic audience, the idea is announced as a necessary mobilization against a Kurdish expansion while to the international scene it is a move that aims to repel ISIL from the border area.

Reports from the Turkish capital leave very little doubt that old allergies — Kurdophobia — in Ankara have revived once again in full force. If we include the new trouble in Hakkari province, the context is sufficient to raise fears that the Kurdish peace process may be seen as “being abandoned.” Sırrı Süreyya Önder of the Peoples’ Democratic Party (HDP) had accused the Justice and Development Party (AKP) and “deep forces” in Ankara of again endangering peace in the southeastern provinces alongside the Iraqi and Syrian borders.

The muddled political background may support his claims. As the uncertainties over whether or not a coalition will be able to be formed abound, and early polls seem a better option for Recep Tayyip Erdoğan’s game of “surviving in power,” differences of opinion and how to approach an increasingly changing map of ethnicities in the region have deepened in the upper echelons.

The top brass has its own view on what the world sees as the “Kurdish moment,” and in general does not seem to analyze the post Sykes-Picot situation clearly and seems — at least — closed off to making a rational distinction between a secular Kurdish structure and the brutally fundamentalist ISIL “land-building” along the long Syrian border.

From Erdoğan’s personal point of view, this is a precious moment. As history clearly shows, he thrives on crisis. Given a squeezed political position, with the legislative body now looking threateningly to reopen graft files and curb his exercise of powers back to constitutional settings, he may be seeing a strong option — while strengthening his alliance with the top brass on the basis of Kurdophobia — to pave the way for an “Islamist-Nationalist” sort of coalition with the MHP. If so, he would not care less if the escalation between the Turkish Armed Forces (TSK) and the PKK takes place once again.

Does the top brass see such a constellation as being realistic? It is hard to tell. But regardless of the new dynamics now being set into motion, one thing is clear: The current military command is unwilling to be part of a direct military incursion into Syria, aware of its military and international consequences.

The generals may be inclined to wait until a new government is formed by early August and appoints the successive top brass.

Whether Erdoğan wants this to happen, though, is a big question mark.

About yavuzbaydar

Yavuz Baydar 39 yıllık gazeteci. Mesleğe İsveç Radyosu'nda muhabir olarak başladı, oradan TV ve yazılı basına geçti. Sırasıyla Cumhuriyet İsveç muhabirliği, BBC Türkçe Servisi'nde yapımcı-sunuculuk, Yeni Yüzyıl'da dış haberler servis şefliği, Milliyet'te editörlük yaptı. 1999 yılı başında Milliyet Okur Temsilcisi olarak, medyada kurumsal bir 'özdenetim' yapısı olan ombudsmanlığı Türkiye'ye tanıtan ve ilk uygulayan kişi oldu. Bu görevi Milliyet ardından Sabah'ta da sürdürdü. Toplam 15 yıl süren bu görevi nedeniyle dünyanın en kıdemli ve 'uzman' ombudsmanlarından biri sayılıyor. Baydar, merkezi ABD'de bulunan Dünya Medya Ombudsmanları Örgütü'nde (ONO) başkanlık ve yürütme kurulu üyeliğini de üstlendi. Türkiye'ye döndüğü 1990'lı yılların ortasından bu yana çeşitli TV kanallarında başta Soru-Cevap olmak üzere çok sayıda analiz-tartışma programını hazırlayıp sunmuş olan Baydar, düzenli olarak Süddeutsche Zeitung ve The Arab Weekly için yorumlar yazmakta. Baydar, Ocak 2014'te bir grup meslektaşı ile beraber medya bağımsızlığı ve özgürlüğü alanında çalışmalar yürütmek üzere Bağımsız Gazetecilik Platformu'nun (P24) kurucu üyeleri arasında yer aldı. 2000 yılında 'Okur Temsilcisi' olarak yaptığı çalışmalar nedeniyle Çağdaş Gazeteciler Derneği'nin (ÇGD) Özel Ödülü'ne layık bulunan Baydar, 2014 yılında da, Avrupa'nın 'Pulitzer'i sayılan Avrupa Basın Ödülü'nü (EPP) 'meslekte mükemmeliyet' tanımlamasıyla aldı. 2004'te Michigan Üniversitesi'nde Knight-Wallace Araştırma Bursu ile 'Ortadoğu, demokrasi ve medya' konulu mesleki çalışmalar yapan Baydar, 2014 sonbaharında da Harvard Üniversitesi'ne bağlı Kennedy School'da 'Shorenstein Fellow' olarak Türkiye medyasında sansürün ve mali yozlaşmanın yayılmasını ele alan uzun bir rapor yayınladı. Baydar ayrıca Guardian, El Pais, New York Times gibi gazetelere de aralıklı olarak yorum ve analiz makaleleri yazıyor.
Bu yazı Uncategorized içinde yayınlandı. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s